Strona główna
 Fot. Eugeniusz Tomsia |
Teresa Tomsia debiutowała w 1981 r., wydała tomiki wierszy, m. in.: Przed pamięcią (2000), Gdyby to było proste (Biblioteka “Toposu”, 2015), prozę dokumentalizowaną o deportacjach Polaków z nowogródzkiej ziemi: Dom utracony, dom ocalony (Wyd. Poznańskie 2009), Rzeczywiste i wyobrażone – szkice, portrety, spotkania (Łośgraf, Warszawa 2013). Ostatnio ukazały się jej szkice literackie Niedosyt poznawania (2018), wybór wierszy W cieniu przelotnego trwania (WBPiCAK 2021), tomik Liryki przedostatnie (2022) i W znikającym ogrodzie (2023), Chłodne strugi (2025). Publikuje na łamach “Toposu”, “ele/watora”, “Księgi Przyjaciół”, “Kuźni Literackiej”. Interesuje ją przenikanie się sztuk.
|
|
Jeśli przyjąć, iż Dom utracony, dom ocalony to przede wszystkim opowieść o kobietach, nie można zapomnieć o jeszcze jednej kobiecie, matce… o ojczyźnie, której „po latach, dniach, godzinach bez nadziei / rysy tężeją, nadchodzi depresja [...]”. Wówczas zmęczona ojczyzna: „Zapomina o makijażu obietnic. / (Trzeba było zabrać się za siebie wcześniej)”. Ona wśród opisanych przez Teresę Tomsię kobiet wydaje się najmniej doskonała. [Krytyka: Dom pamięci]. Urszula Bielas-Gołubowska („Pogranicza”, 5/2009)
|
 Fot. Małgorzata Lebda |
 |
|